Mulibwanji
Mulibwanji ( Hoe gaat ‘t?) 3 mrt 2016
Alweer bijna 3 weken in Malawi. Een aantal zaken beginnen al te wennen of worden al routine. Maar er zijn zaken die (voor ons Nederlanders) waarschijnlijk nooit zullen wennen.
Wat al routine wordt is de dagelijkse “avond-eten-ritueel”. We koken in huis op toerbeurt ( jaa..ook ik…met hulp van een van mijn huisgenoten). En zodra de maaltijd op tafel kan roept de kok: Eten en Pillen!!! Zodat ook iedereen eraan herinnerd wordt om de malariaprofylaxe in te nemen. Belangrijk: Voor het eten niet vergeten te smeren met Deet (muggenmelk) om énigszins ongestoord van je avondmaaltijd te kunnen genieten. Zelfs het slapen onder een muskietennet begint al te wennen ; ). Ook het straatbeeld wordt steeds vertrouwder. Mensen zeggen vriendelijk goedendag. Standaard hetzelfde zinnetje: How are you – Fine, Thank You. And How are You, Have a nice day en áltijd met een Big Smile. Ze vinden het ook ontzettend leuk als je een praatje aanknoopt, al gaat het maar over ’t weer! De De fietstaxi standplaatsen op vele straathoeken. Meestal vergezeld door verkopers van avocado’s, banana’s en pineapples en natuurlijk de verkopers van “airtel”. Telefoonkaartjes van 100 (12 cent) tot 1000 kwacha (euro 1,20) om je beltegoed op te hogen. Want arm of rijk, bijna iedere volwassen inwoner van Malawi heeft een mobiele telefoon. Een echt statussymbool. Vaak is het alleen maar om gebeld te kunnen worden, want geld voor de aanschaf van airtel kaartjes is er vaak niet. Of de mannen die hun fiets volgeladen hebben met aanmaak hout, keurig opgestapeld tot hoog boven hun hoofd, of grote zakken met kolen en/of mais achterop. Een enorme krachtsinspanning en dat in 30 graden Celsius.
Graag zou ik deze gebeurtenissen fotograferen en met jullie delen maar dat gaat niet zo eenvoudig. De mensen van Lilongwe worden namelijk niet graag gefotografeerd of vragen geld hiervoor. Je hoort weleens “You have to pay for my face” en dat maakt de foto dan toch net iets minder spontaan. Dus dat wordt óf stiekem vanuit de Tuk Tuk een paar foto’s knippen. Of iets kopen, een praatje aanknopen en vriendelijk vragen of je als Mzungu ( blanke) een foto van die prachtige waren met verkoper mag maken.
Wat (voor mij) niet went is de Ambtelijke Bureaucratie die in dit land hoogtij viert. Bij binnenkomst in Malawi koop je een toeristenvisum dat 30 dagen geldig is. Dat betekent voor mij dat ik mijn visum tijdens mijn verblijf 2 x moet laten verlengen. Ik heb afgelopen week dan ook een bezoekje moeten brengen aan de immigratiedienst en met verbazing de procedure ondergaan. Ik zal mijn ervaring te beschrijven: Je meldt je bij bureau Immigration. Buiten aan de deur staat al een ambtenaar die je vraagt waar je voor komt en wijst je naar het juiste kantoor (vlgs mij was er maar één). Vervolgens loop je het het gebouw binnen en bij de ingang staat de volgende ambtenaar naast een “doordraai-hekje”. Hij houdt het hekje voor je vast zodat je er zijdelings tussendoor moet manoeuvreren in plaats van het hekje gewoon zijn werk te laten doen.Dan naar het juiste kantoor. Binnen staan 3 bureaus met aan elk bureau een ambtenaar, waarvan er een terplekke aan het lunchen was, nummer twee aan het telefoneren en nummer drie mij naar een bankje verwijst. Na enkele minuten mag ik komen. Ik moest opnieuw een visumaanvraag invullen. Hij vraagt of ik misschien zelf niet een pen bij me heb? Helaas ik kom rechtstreeks van mijn werk. Zucht.… Na enkele vermoeide blikken naar collega’s komt er uiteindelijk vanuit het 3e bureau een pen via bureau 2 mijn kant op. Na het invullen van de aanvraag wordt er een reçu uitgeschreven en worden alle formulieren pagina voor pagina gestempeld. Stempelen doen ze graag hier. Echt íedere ambtenaar heeft hier zijn eigen stempel en gebruikt deze dan ook met veel verve!!Daarna Daarne volgt de verwijzing naar het volgende loket, want er moet natuurlijk eerst betaald worden. Opnieuw langs de meneer van het poortje, terug naar buiten, vervolgens volgende deur links het gebouw weer in, en dan sta je in een ruimte met veel wachtende mensen dus ik neem “geduldig” plaats. Na ongeveer 10 minuten komt de coördinator van deze ruimte naar me toe en verwijst me naar het bankloket, alle andere aanwezigen negerend. Ik luister braaf en ga naar het loket. Ik lever mijn aanvraag+ reçu in en vervolgens wordt mijn paspoort gecontroleerd. Eerst betalen en daarna vult ook deze meneer zijn eigen reçu in en begint uiteraard alle papieren te stempelen!! Volgende stap aansluiten in de rij bij het loket ernaast. De dame achter dit loket controleert de meegekregen papieren en registreert deze vervolgens handmatig in een groot boekwerk, uiteraard niet zonder deze eerst nog even te stempelen. En dan…… terug naar ……het 1e loket. Ambtenaar buiten, ambtenaar hekje, terug naar de ambtenaar achter zijn bureau. Deze zit nu gezellig te kletsen met een collega. Nr. 2 slaapt met het hoofd op zijn armen op het bureau en nr. 3 is afwezig. Ik neem maar weer plaats en wacht tot ik geroepen wordt voor de laatste handeling. Controle van de meegekregen papieren en…… Een stempel in mijn paspoort ; )!! Een mooie manier van werkverschaffing. Misschien nog een idee voor de Nederlandse douane? En het leuke is: ik mag nog een keer terug!
Het komende weekend staat een uitje Senga Bay gepland. Een gelegenheid om even lekker te relaxen aan Lake Malawi. Erg leuk volgens mijn huisgenoten maar daarover meer in mijn volgende blog.
Groetjes,
Angelique
Reacties
Reacties
Hoi Angelique,
super leuk verhaal, geduld en nog eens geduld,.
kijk al uit naar je volgende verhaal.
Veel plezier aan Lake Malawi
Groetjes
Hallo Angelique
Wat een verhaal om aan je visum te komen en wat kost het een tijd! Dat zijn we niet gewend. We vinden het fijn om je verhalen te lezen en zien weer uit naar het volgende
Groetjes Cor enGriet
Zo te lezen moet je heel veel tijd nemen....heel anders dan hier. En jij gpbgeeft je in een wereld van50 of meer jaar geleden. Zeer bureaucratisch zoals jezelf al aangeeft.
Hoe gaat het met jouw werk? Doe je daar vergelijkbare ervaringen op als in de buitenwereld? Ook zoveel jaren terug en bureaucratisch?? Ben eens heel benieuwd hoe jouw volgende ervaringen zijn.
hallo Angelique,
Op deze manier kom je de dag wel door.
Zou zo een klucht kunnen zijn.
Geniet van je uitstapje naar Senga Bay.
Groetjes
Angelique, wat een enorme omschakeling, een heel andere wereld. Op tv zie je deze beelden, jij beleefd deze werkelijkheid nu. Blij te horen dat het nu beter gaat.Je beschrijft alles heel mooi en de foto's spreken voor zich. Ik hoop ook eens een foto te zien met jou er op en de mensen waar jij nu mee woont? Veel lieve groetjes van Henriette.
Nou dat was me wat na een gezellige avond met Pierre en Nathalie heerlijk gegeten, heb ik 3 dagen met hoge koorts in bed gelegen. Maar nu gaat het gelukkig weer. Wat een beleving toch zo wordt je geduld wel op de proef gesteld. Maar je moet maar denken dat deze mensen geen last van stres hebben. heel veel plezier met het uitstapje dikke knuffel van Annelies
Er was eens een Kuifje in Afrika, nu hebben we eindelijk een Angelique in Malavi lees Àfrika. Aan jou is een avontureschrijfster verloren gegaan. Ik lees nooit van achter naar voren maar d e souplesseen spanning zoals je ervaring deskundig alles beschrijft dwingt mij toch bijna de laatste regels te Lezen,hoe zal het aflopen.geweldig wat een Hitchcock.als ik nu niet met een poot omhoog lag,belroos aan rechter been nam ik het eerste het beste vliegtuig naar Malavi. Fantastisch.Ik denk dat Anne,ies en Dorien ook wel mee zouden willen, laten we het bij zouden willen houden.ik kijk al reikhalzig uit naar de volgende bloedstollende verhalen. Veel liefs uit roermond
Haha, geweldig toch! Ik verheug me nu al op jou volgende bezoek aan de immigratiedienst. 3 stempelende ambtenaartjes op een rij is toch zeker veel spectaculairder dan de digitale registratiezuil in het gemeentehuis van Leudal! Ben benieuwd naar het relaxte Senga Bay!
Groetjes en xxx vanoet Hunsel
Hallo Angelique,
Wat hebben we weer genoten van je prachtig reisverhaal en de mooie foto's, gemaakt van uit de bus.
Hopelijk heb je wat kunnen relaxen aan Lake Malawi.
We verheugen ons weer op je volgende verhaal,
Groetjes Truus en Har
Groetjes
Hoiiii, Angelique. Wat een verhaal.... moe van het wachten overal,denk ik.Maar toch alles gelukt,zo te lezen. Mooie foto's !! Geniet van je uitstapje. Zullen wel wat kilometers zijn. Alles is daar groot en ver lijkt me zo.
Hier alles goed met allemaal. Knuffff en veel groeten !!!
Ha die ondernemende Angelique, ver weg in Malawi,
Wat een andere ervaringen, dan die wij in Nederland gewend zijn, doe jij op. Kunnen jouw zintuigen en jouw Zijn dit alles verwerken? Jij zit midden in een andere cultuur en leefwereld. Geniet ervan, probeer rijker terug te komen en probeer iets van jouw kunnen achter te laten. Bedankt voor het delen.
Ha Angelique,
Prachtig verhaal.
We hadden het er wel al eens over.."kamperen is dadelijk luxe en ongeduld ken je niet meer....".
Ik ben benieuwd naar de belevenissen van de deze week, hartelijke groet Monique
Hoi Angelique,
Voldoet dus helemaal aan de verwachtingen die ambtelijke molen daar. Prachtige foto's en leuk om zo met je mee te kijken en beleven. Geniet ervan waar je kunt want de tijd gaat heel snel.
Hartelijke groet,
Jac.
Hoi Angelique,
vanavond je blog ? van Monique gekregen en met veel interesse je verhalen gelezen en ik moet je toch zeggen dat de lidmaatschaspapieren van ons koor veel sneller geregeld zijn dan een visum!!! Ik wens je nog vele nieuwe ervaringen al die mensen met hub Big Smile, geniet van elke dag, die telkens weer anders is.
Hartelijke groeten
Henk
Hoi Angelique, paar dagen geleden een bericht gedaan maar zie nu dat het niet geplaatst is. Probeer ik het nog maar eens opnieuw. Weer een mooi verhaal en foto's. hoe je het schrijft zie ik alles voor mij prachtig! Zie weer uit naar je nieuwe verhaal! Groetjes willy
hallo Angelique,
Het is vreemd te beseffen dat jij zo ver weg in een heel andere wereld leeft. Hoop dat je de energie hebt en houdt om alles heel goed te ervaren en in je geheugen op te slaan, want dit zijn toch onvergetelijke ervaringen.
Wij beginnen hier in Nederland met een voorzichtige lente, de zon schijnt volop en achter het glas is het heerlijk. Buiten heb je echt nog een jas of een dikke trui nodig, hoor. Ik ben nu 2 weken vrij van mijn werk; het gaat prima. Tini en ik genieten er van om samen het leven aan te pakken. Echt veel rust zit daar niet bij, want mijn vaders gezondheid vereiste onze aandacht. Ook dat is fijn om te kunnen doen zonder steeds te moeten balanceren tussen aandacht voor werk en privé. Ken jij het woord "stressen" nog wel? Ik denk dat in jouw wereld er minder stress zoals wij dat kennen zal zijn.
Geniet van je bijzondere reis, veel groeten van ons.
Hoi Angelique,
Ik heb met veel plezier je blog gelezen. Wel twee totaal verschillende werelden, en wat zal jij veel beleven. Dan is het hier maar saai, hihi. Geniet ervan en kom met een rugzak vol ervaringen terug. Pas goed op jezelf.
Groetjes Marie-Louise
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}
