ZikomoKwambiri

Zikomo Kwambiri (Heel erg bedankt!) Ittervoort, 26 april 2016.

Mijn tijd in Malawi zit er al weer op! Een tijd waarin ik heb genoten van al het mooie wat Afrika te bieden heeft, en de vele mooie en bijzondere momenten die ik er heb mogenbeleven.Ik heb geleerd van de “armoede” die ik gezien heb, ook al kost het iets meer moeite deze te aanvaarden als je zo dichtbij staat. Ik realiseer me dat ik met de beste wil van de wereld niets kan veranderen aan deze situatie en kan alleen maar hopen dat er óoit meer gelijkheid zal zijn. Ik ben voor nú vooral blij, en ook wel een beetje trots, dat ik een kleine bijdrage heb mogen leveren om de wereld een beetje mooier te maken voor de kindjes van House of Joy.

Afgelopen vrijdagochtend kwam het moment van het afscheid van House of Joy. Een mooi afscheid met vrolijk zingende kinderen en lieve maar ook ontroerende woorden van de zusters en huismoeders. Ik heb met een brok in mijn keel maar met een voldaan gevoel afscheid genomen van een plek die ik Never Nooit meer zal vergeten! Voor ik aan dit avontuur begon heb ik van een aantal familieleden/vrienden én natuurlijk mijn collega koorleden spontaan gegeven donaties mogen ontvangen voor mijn project hier in Malawi. Zoals ik al eerder beschreef willen de zusters van House of Joy geen donaties in geldelijke vorm. Na overleg met hun heb ik besloten om deze donaties om te zetten materialen voor baby’s die hier op dit moment heel hard nodig zijn. Ik ben met twee zusters en de naaister de stad in gegaan voor het kopen van 45 meter stof voor een 40-tal bed lakentjes, en heb de naaister bereid gevonden deze nog voor mijn vertrek gereed te hebben. En dat is gelukt!! Na 3 dagen lagen de lakens op de bedjes ; ) Ik heb een aantal thermoskannen aangeschaft om het warme watervoor hetvervaardigen van de flesjes voor de kinderen langer warm te houden. En verder heb ik vooral dagelijkse spullen gekocht die hard aan vervanging of gewoon écht nodig waren. Denk daarbij aan luiers, luierdoekjes, clips om de luiers vast te zetten, maar ook talkpoeder en Afrikaanse “sudo-creme” voor pijnlijke baby billetjes en Vette crème voor na het wassen. Spullen die met veel dank door de zusters en huismoeders in ontvangst genomen én direct ingezet werden. Mede namens hun mag en wíl ik jullie dan ook allemaal hartelijk bedanken voor jullie gaven.

Als je een tijdje in Afrika/Malawi bent zie vele hele mooie dingen, maar ook zaken die iets moeilijker te “begrijpen/accepteren” zijn. Bijzondere tegenstellingen: Het prachtige “tropisch” concert van de vogels bij het ochtendglorenblijft prachtig. Vaak lig ik muisstil te luisteren naar hun mooie en bijzondere zang, en ben nieuwsgierig hoe de vogels eruitzien en wie welk deuntje fluit. Maar beestjes waar ik, ondanks mijn “iets afnemende” afkeer, nog steeds moeite mee heb zijn de vele en overal aanwezige kakkerlakken. Zo zie je niets en je zet je kop thee op tafel, loopt nog even naar de kast, draait je om en……… iiieeeh. Zelfs je bed is ondanks muskietennet (nodig als bescherming tegen die andere beestjes) niet veilig, want ’t komt weleens voor dat je ’s ochtends bij het ontwaken erachter komt dat je “company”gekregen hebt!! ’t Mooie afwisselende landschap met dan een mooi vergezicht met gebergte op de achtergrond. En de andere keer dichte begroeiing met struiken en mooie bomen met felgekleurde bloemen. Wat jammer is, is dat de Afrikanen dit landschap iets minder bijzonder vinden of de milieuconferenties hier nog niet doorgedrongen lijken te zijn. Uitlaatgassen in overvloed en vaak zeer dikke en zwarte dampen. Veel zwerfafval op straat en in het landschap, en veel openbare vuurtjes waar van alles ingegooid wordt met als gevolg: nog meer zwarte dampen. En wat wel een enorm contrast vormt in dit mooie Afrikaanse landschap is het prestige project van de Malawiaanse regering. Ze hebben ongeveer 2 jaar geleden een super modern voetbalstadion laten bouwen laten bouwen op nog geen kilometer van de plek waar ik de afgelopen 10 weken gewoond heb. Midden in dit mooie Afrikaanse landschap dus. Het stadion ziet er van een afstandje prachtig uit, echt Arena- waardig, maar is om onduidelijke (financiële) redenen nog steeds niet in gebruik genomen en wordt streng bewaakt om diefstal en vandalisme te voorkomen. Zo jammer maar vooral tegenstrijdig als je weet dat de mais oogst van de afgelopen 2 jaar mislukt is en er in het noorden van Malawi hongersnood dreigt. Het weer is heerlijk, bijna dagelijks zon met een temperatuur (ondanks de Afrikaanse Herfst!) van zo’n 25 tot 30 o C. Het enige nadeel van dit warme weer is dat de stroom veelvuldig uitvalt. Vaak meerdere malen per week variërend van 3 tot soms wel 24 uur! Maar erger nog vind ik het feit dat er ook regelmatig geen water is. Een paar uur is goed te overbruggen, maar dik 3 dagen zoals afgelopen week, maakt dat het leven hier akelig veel op zéér primitief kamperen gaat lijken!! Maar zelfs dan blijven de Malawianen heel rustig en erg vriendelijk. Iets waar wij in het westen nog heel veel van kunnen leren.

En dan mijn excuus. Ik had jullie graag meer willen laten zien en mee genieten van mijn belevenissen met veel foto’s. Helaas is het internet in Malawi niet zo best! Het doorsturen van blogs gaat, zoals jullie vast al gemerkt hebben, niet zo eenvoudig. Maar het downloaden en versturen van foto’s gaat nog veel lastiger. Vandaar dat ik vaak maar een maximum van 8 of 10 foto’s kan versturen. Bij deze dan ook een uitnodiging, voor degene die graag meer beeldvorming willen bij de verzonden blogs, voor het bekijken van de foto’s als ik weer thuis ben!!

Rest mij enkel nog iedereen enorm te bedanken voor jullie support, jullie leuke en lieve reacties, jullie medeleven en steun. Ik hoop jullie, ondanks ik Afrika vast en zeker ga missen, weer snel te ontmoeten in Nederland.

Groetjes en tot gauw, Angelique

House of Joy

House of Joy 9 april 2016

Zoals beloofd een blog over de activiteiten/ werkzaamheden bij House of Joy.

Ik heb in een vorig blog al aangegeven dat ik voornamelijk bij de kleinste kindjes werk. Een groep van 17 kindjes waarvan 9 kindjes jonger zijn dan 1 jaar (de jongste is nu inmiddels 2 maanden!) en de rest tussen 1 en 2 jaar. Sommige kinderen hebben een moeilijke start gehad en daardoor een ontwikkelingsstoornis opgelopen. Verder zijn er ook enkele zieke kinderen bij ( HIV+ of longproblematiek). En voor (bijna) al deze kinderen geldt dat zij ondanks alle goede zorgen van de huismoeders en zusters kampen met hechtingsproblemen!

Als ik ’s ochtends rond 8.15 uur aankom bij House of Joy hebben de kinderen meestal net gegeten en begint het was -en aankleed ritueel. Wassen gebeurt in een kleine ruimte met een soort verhoogde douchebak onder een eenvoudig kraantje met lauw/warm water. Na het wassen pakken we met z’n tweeën de kinderen aan, smeren ze in met een vette crème en kleden ze aan. Ze krijgen een ouderwetse katoenen luier die wordt vastgezet met een speciaal haakje. Vervolgens dragen de kinderen een of twee laagjes kleding, afhankelijk van het weer. NB: regen betekent vanuit Afrikaans oogpunt dat ’t koud is (of ’t nu 23 of 30 graden is, de truien en jasjes moeten aan)!! Daarna gaan de kindjes even terug in bed want eerst moet de vloer gedweild worden!! Als alles dan weer naar dettol ruikt en de vloer droog is mogen de kinderen uit bed om te spelen. Uit bed betekent: in dezelfde ruimte, naast de bedjes of in de overdekte tussen/speelplaats. Ze spelen op de grond (zittend want dat leren ze hier al heel vroeg) of lopend tussen de bedjes of over de kale tegelvloer van de grote speelplaats. Veel speelgoed is er niet. Er is een enkele rammelaar, pop of bal voor de kleintjes, die de volgende dag ook best weer in een andere groep terecht gekomen kunnen zijn. “Spelen” betekent voor deze kinderen vooral zitten of rond hobbelen, gedrag imiteren van andere kinderen en “Chipjes” eten ( een soort nibbit die hier veelvuldig onder de jonge kinderen verdeeld wordt) Het vult goed, is een beetje zout en hier echt in iedere winkel te koop is en wordt dan ookdoor iedereen gegeten! Voor mij is dit speelmoment hét moment om wat extra persoonlijke aandacht aan de kinderen te kunnen geven: het leren lopen, leren kruipen, leren praten, en geven van aandacht in de vorm van simpele spelletjes als kiekeboe, torentje bouwen van vuistjes en samen liedjes zingen. Deze oefenmomenten én af en toe een knuffel tijdens spel, tijdens het eten of het verwisselen van de luier zijn voor een kinderen hier heel belangrijk. Je ziet en ervaart hoe blij ze er mee zijn. Voor ons vanzelfsprekend maar met 75 kindjes natuurlijk een onmogelijke opgave voor de huismoeders en zusters. Rond 10.30 uur is het volgende eetmoment. De “grotere” kinderenzitten in een speciaal soort schoolbankje en krijgen Sima (Maispuree met gemalen kip of vis) en de kleintjes eten zittend op de grond of op schoot en krijgen maispap of een flesje. De kinderen eten hier al heel vroeg, en voor onze maatstaven ook vrij veel, van de gewone pot mee. En worden hierbij ook gestimuleerd om dit zo snel mogelijk zelfstandig met de handjes te doen, want zo wordt de Sima hier door iedereen gegeten!! Dat betekent dat na het eten bijna alle kindjes opnieuw van top tot teen kunt verschonen want de Sima of de pap kom je wwerkelijktegen. En dan is er een rustmoment. Rond 11.30 uur worden alle 17 kinderen in dezelfde ruimte weer in hun kleine blauwe ijzeren spijlen bedjes gelegd. En dat gaat over het algemeen wonderbaarlijk goed. Daar waar wij in Nederland pleiten voor rust/stilte is er hier altijd beweging en geluid. Er staat zelfs een radio aan! Het enige nadeel van zoveel kinderen bij elkaar in een ruimte is dat virussen natuurlijk een makkelijke weg vinden om zich te verspreiden. Verkoudheid of diarree doet vliegensvlug zijn ronde hier. Wanneer een kinderen niet reageren op medicatie die door de zusters verstrekt worden of aanhoudende hoge koorts houden of andere ziekte symptomen wordt er met hen naar het ziekenhuis gegaan. In de periode dat ik hier ben is dit helaas een wekelijkse activiteit en 2 nog hele jonge kindjes die hun weg daar na toe maakte hebben het helaas niet gered. Confronterend maar hier in Afrika helaas de harde werkelijkheid. Na het middagslaapje worden de kinderen rond 13.30 uur opnieuw uit hun bedjes gehaald en is er weer een speelmoment met aansluitend tijd voor een fruithapje, en rond de klok van 15 uur keer ik dan vaak moe maar voldaan weer huiswaarts. Het is geen zware ingewikkelde baan maar het is fijn om te weten dat je voor de huismoeders een extra paar handen kunt zijn en hun wat werk uit handen kunt nemen. Voor de zusters een extra paar (verpleegkundige) ogen dat kan observeren en reageren. Maar vooral voor de kinderen een welkom extra voor die heerlijke spel -en oefen momenten, dat stukje persoonlijke aandacht en die extra knuffel.

Naast de directe verzorging van de kinderen dragen de zusters nog op vele andere manieren hun steentje bij bij ondersteuning en begeleiding van de mede mens.

Enkele weken geleden mocht ik mee op outreach, een mooie maar ook indrukwekkende ervaring. Samen met 2 zusters, de chauffeur en nog een medewerker mocht ik mee naar een schooltje en een dorpje op ca 20 km afstand van de stad. We stapten in een jeep met daarin enkele zakken mais, een doos met soja, olie en zeep, limonade en een drietal grote hete! pannen met daarin gebraden kip, rijst en jus+aardappels en probeerden die tijdens de rit over hobbelige wegen in bedwang te houden. Je komt in een gebied waarin je ziet hoe de levensstandaard van de grootste groep Malawianen eruitziet. Armoedig!! We bezochten eerst het schooltje waar de zusters wekelijks een warme maaltijd (laten) bezorgen en de lesmaterialen verschaffen.. Een schooltje dat de zusters enkele jaren geleden hebben opgezet in een klein dorpje waar de kinderen niet standaard allemaal naar school gaan. De kinderen hebben de leeftijd in de leeftijd van 4 tot ongeveer 7 jaar. De oudere kinderen in het dorp gaan (hier) niet naar school.Aangekomen worden we begroet door een enthousiaste groep zingende kinderen. Na de liedjes krijgen we nog een korte voordracht van het geleerde van de afgelopen weken: de letters van het alfabet, kleuren, vormen en een bijbelverhaal ; ) . En dan, eindelijk voor de kinderen, wordt de maaltijd geserveerd . Ik mag meehelpen met het vullen en verdelen van de bordjes en de limonade. Naar onze maatstaven worden de bordjes voor de kinderen erg ruim gevuld, maar dat lijkt niet echt een probleem want 75 % van de kindjes eet zijn bordje helemaal leeg. En als dit niet lukt wordt het restant in het van huis uit meegebrachte katoenen tasje gestopt voor later/ thuis! Ook de leerkrachten en ander aanwezig personeel eet met smaak een bordje mee. Ondertussen sluipen de overige, oudere dorpskinderen dichterbij en staan uiteindelijk in de deuropening van het schoolgebouw, hongerig toe te kijken. De resten van het maal in de pannen werden uiteindelijk door de Zusters verdeeld onder hen. Helaas is het niet voldoende om alle hongerige magen te vullen. Na het bezoek aan de school rijden we door naar een klein dorpje in de omgeving bestaande uit een 15 tal bouwvallige huisjes om een voormalig House of Joy pupil en zijn familie te bezoeken. Hier kan ik als blanke vrijwilliger natuurlijk niet bij zijn, dit doen de zusters zelf. Maar ik hoef me in de tussentijd niet te vervelen!! Rondom de jeep verzamelen zich in no- time een groep kinderen in oude versleten kleren en zelfgemaakt speelgoed. (een bal gemaakt van bij elkaar geraapt plastic bij elkaar gebonden met touwtjes, of een vrachtwagen gebouwd van melkpakken of ijzerdraadjes en wielen van doppen of lege garenklosjes : Afval !!!) De chauffeur, zijn hulp en ik verdelen mais en andere meegebrachte spullen onder de familie en medebewoners van het dorpje. Indrukwekkend om te zien hoe armoedig de mensen hier leven en dat er nog kindjes met de zo typerende ondervoedingsbuikjes rondlopen. We kennen allemaal de documentaires op T.V. met een hulpvraag om de arme mensen in Afrika de winter door te helpen. Nou het was net of ik deze documentaire nu life meemaakte. Een mooie maar ook confronterende ervaring die me duidelijk laat beseffen hoe gelukkig ik me magen prijzen dat ik in Nederland geboren ben.

Bij het klooster kloppen dagelijks mensen aan voor hulp. Mensen in nood krijgen wat extra mais of hulp en advies voor hun probleem. Zo zijn er bijvoorbeeld vrouwen die niet in staat zijn hun kind alleen een goede start te geven omdat ze de middelen of de kennis niet hebben. De kindjes worden dan tijdelijk “opgenomen” en de moeder mag hier zoveel mogelijk bij aanwezig zodat zij de zorg onder toeziend oog van de huismoeders en zusters zoveel mogelijk verrichten, en waar nodig begeleiding krijgt. Ook is er plek voor jonge meisjes met een maatschappelijk probleem (bijv: alcohol misbruik) Zij krijgen in het klooster kost en inwoning en als tegenprestatie ondersteunen zij dan huismoeders of helpen bij overige werkzaamheden in het klooster (keuken, schooltje, wasruimte ect.) en leren zo een vak.

Verder helpen de zusters maandelijks de arme mensen in de wijk. De zusters delen stempelkaarten uit aan de allerarmsten waarmee deze op vaste dagen in de maand bij de zusters aan mogen kloppen voor ondersteuning. Wanneer ik op de “uitdeel-dagen”’s ochtends aankom hebben zich vaak al hele rijen voor de poorten van het klooster gevormd. Om 09.00 uur gaan de deuren open en mogen de mensen het binnenterrein op waar de zusters dan zelf de kaarten controleren en afstempelen en medewerkers dan de spullen verdelen. Op de 3^e woensdag van de maand is dat melkpoeder en zeep voor moeders en jonge gezinnen. En op de 4^e woensdag van de maand voor het verstrekken van mais, soja en olie aan de allerarmsten in de wijk. Overigens allemaal producten die de zusters zélf ook moeten inkopen. Maandelijks een hele investering dus en dat terwijl ze zelf absoluut geen steun willen in geldelijke vorm, en alleen maar giften accepteren in de vorm van voedsel of gebruiksvoorwerpen. Absoluut een plek met zeer mooie en waardevolle mensen waar ik met veel respect naar terugkijk.

Ik zou jullie heel graag foto’s laten zien van deze speciale (werk)plek maar House of Joy hanteert, uit privacy oogpunt voor de kinderen, de regel dat er geen foto’s op internet geplaatst mogen worden. Een regel die ik uiteraard wil respecteren. Om toch wat sfeerbeelden te laten zien heb ik daarom enkele foto’s van het klooster waar geen kinderen opstaan, en enkele mooie (kinder)plaatjes uit Cape Maclear bijgevoegd.

Nog een kleine anekdote/avontuurtje van dat weekend: Vorig weekend was ik, met 2 huisgenoten in Cape Maclear, een mooie vissersdorp aan Lake Malawi met een prachtig strand en view op the Lake. We hebben met een van de locals een tour door het dorp gemaakt en via het strand langs de vissershaven, waar net de vangst werd binnengehaald en verwerkt, terug naar de lodge. Erg leuk, want je komt op plaatsen, je ziet dingen en praat met mensen waar je door de taalbarrière anders moeilijk mee in contact komt. En een andere leuke bijkomstigheid is dat de mensen hier nog niet zo’n moeite hebben met onze fotografeerdrang ; ) . Iets waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt. Maar het “avontuur” kwam eigenlijk op de reis terug naar huis ná dit heerlijke weekend. We waren een kleine 2 uur onderweg toen in de bergen onze auto kuren kreeg. Hij begon te sputteren en radiator van de auto spuwt kokend water naar buiten. Tja en wat doe je dan……….. Wachten! Meegenomen drinkwatervoorraad inleveren om water bij te vullen, en nog langer wachten. Telefoon had geen bereik en het liep al tegen vieren en Lilongwe lag nog zeker 2 uur bij ons vandaan. Het zou toch heel fijn/veilig zijn als we voor het donker weer thuis zouden zijn! Een passerende automobilist stopte en bood hulp. Hij kwam met het voorstel om ons drieën in zijn Toyota pick-up truck mee te nemen óver de bergtop naar de volgende stad ca 20 km verderop, om zo de ballast van de auto iets te verminderen.Er was nog plaats voor een persoon in de auto en met zijn tweeën namen we plaats, tussen allerlei attributen, achter in de bak van de pick-up. Geweldig!! De reactie van de Afrikaanse mensen die we passeerden. Allemaal enthousiast zwaaiende, roepende en lachende mensen die hardop leken de denken: “dit is net de omgekeerde wereld. Mzungu achter in een laadbak?!” Uiteindelijk allemaal goed afgelopen en na een wacht periode bij een tankstation uiteindelijk weer opgepikt door onze eigen chauffeur én auto, en voor het donker weer veilig thuis.En weer een bijzondere ervaring rijker!

Nog 2 weekjes te gaan. De tijd gaat snel maar ik ga proberen nog een laatste blog te schrijven vóór ik weer huiswaarts ga!

Groetjes, Angelique

Safari South Luangwa Experience

Safari South Luangwa Experience Lilongwe, 28 maart 2016

Het is alweer 14 dagen geleden dat ik mijn laatste blog schreef.Time flies, ook hier in Malawi ; ) !! In de tussentijd heb ik weer van alles gezien en beleefd.

Vorige week na een korte werkweek tijd gemaakt voor de geplande safari in Zambia. Donderdagochtend vroeg verzameld in de stad bij de reisorganisator en kennisgemaakt met onze medereizigers voor de komende 4 dagen (naast mijn huisgenoot en ik zijn er nog 4 mensen uit Nieuw-Zeeland en 1 uit Duitsland met wie we deze trip gaan maken). Gezamenlijk in een grote jeep richting Zambia. Allereerst de grensformaliteiten: Eerst naar het grenskantoor van Malawi om, na het invullen van de benodigde papieren en het scoren van een nieuwe stempel “uit te checken”. Dan te voet en staatloos the boarder over en melden bij het grenskantoor van Zambia. Daar weer (in drievoud) papieren invullen en na het betalen van het nieuwe visum krijgen we weer een mooie nieuwe stempel in ons paspoort en kunnen we onze weg naar National Park South Luangwa voortzetten.

Aangekomen nemen we onze intrek in een prachtige lodge aan de oever van een brede rivier bevolkt met hippo’s en krokodillen, en talloze Baboons (apen) en ander klein gedierte in de tuin. We worden wegwijs gemaakt en krijgen instructies: geen apen voeren of etenswaren achterlaten in je slaapvertrek, en na zonsondergang niet alleen naar lobby of restaurant lopen maar áltijd mét een bewaker omdat de hippo’s en, als de rivier niet zo hoog staat ook de olifanten, nieuwsgierig het kamp komen verkennen!De volgende dag na een korte en onrustige nacht, je hoort heel veel en vreemde geluiden, gaat onze eerste van in totaal vier Game- Drives van start. Twee ’s ochtends van 6 tot 10 uur en twee ’s avonds van 16 tot 20 uur, gedeeltelijk in het donker dus. We stappen met z’n zevenen in een open Jeep en krijgen instructies van onze gids David die overigens geen wapen of ander beschermende middelen bij zich heeft. Toch wel spannend!!

Op deze eerste tocht hebben we al heel veel geluk en laten heel veel dieren zich aan ons zien. Wanneer we het park binnen rijden worden we getrakteerd op Hippo ’s en een nijlkrokodil slapend op de oever van de rivier, en in de verte zien we een grote olifant tussen de struiken zijn honger stillen. Iets verder het park in zien we, volgens onze gids, iets heel bijzonders. Een roedel “wild dogs”, dieren die zich normaal niet zo snel laten zien, hebben net een prooi gevangen en zijn druk bezig met het verorberen en verdelen van de buit. Een indrukwekkend schouwspel van zo dichtbij, je kunt het vlees horen scheuren en de botten horen kraken. En als hun honger is gestild verlaten ze met bebloede bekken het jachtterrein om een beschutte plek te zoeken om “uit te buiken”.

Op de tweede dag maken we kennis met een imposante mannetjes olifant met een groep dames en enkele kalfjes in zijn buurt. De stier geeft eerst “een fotoshoot” aan ons en vertoont hierbij nogal machogedrag. De dames lijken zich hieraan te storen en zonderen zich af. Wanneer de stier dit in de gaten krijgt úit hij zijn teleurstelling en boosheid naar ons toe en zet de aanval in. Een spannend momentje waarbij je even vergeet om foto’s te maken en maar een ding wil: WEGWEZEN. Gelukkig weet onze gids ons, na een kort en heftig ritje, in veiligheid te brengen. Pfff, even spannend maar het blijft geweldig.

We zien in deze 2 dagen in het park eigenlijk alle wilde dieren van dichtbij: heel veel vogels in allerlei kleuren en maten, giraffes, zebra’s , warthog (knobbelzwijn), olifanten families, impala’s en vele soort genoten, buffels en zelfs hyena’s en een cobra. Alleen de katachtige(leeuw en luipaard) laten zich niet aan ons zien en kunnen we alleen maar horen ( Jammer maar ook zeer indrukwekkend overigens). Doordat het nu regenseizoen is staat het gras heel hoog en is het makkelijk voor de dieren om zich te verschuilen. Jammer! Maar alle reden om ooit nog een keer terug te gaan, toch?! Het is prachtig om al deze dieren in hun natuurlijke omgeving en in dit prachtige variërende landschap te mógen bewonderen. Een geweldige ervaring!!

Heel iets anders maar even geweldig is de ervaring die ik gisteren meemaakte. Paaszondag wilde ik graag een keer een bezoek brengen aan een kerk hier in de stad. Lilongwe kent tientallen kerken en gebouwen voor de vele verschillende geloven die hier gepraktiseerd worden. Ik was al een keer eerder meegegaan naar een kerkdienst van de Flood Church, een kerk die mede-vrijwilligers bezoeken, maar die had een voor mij te Evangelische/populaire inslag en de kerkgangers bestond uit een groot aantal blanken. Met 2 huisgenoten bezocht de hoogmis in de “Lady of Africa” , een van de katholieke kerken in de stad. De kerk zat bij binnenkomst al helemaal vol Afrikaanse gelovigen in hun kleurrijke “zondagse” outfit waarbij de mannen en vrouwen ieder aan een kant van de kerk zaten, en we kregen als een van de weinige blanken een plaatsje aangewezen door een van de kerkbegeleiders. Links voorin zat het koor dat geweldig zong in Chichewa, en in de voorste banken zat een groep “bruidjes”, meisjes in spierwitte jurkjes met bloemen en haarbandjes in het haar, die bij bepaalde liederen meezongen en meedanste! Geweldig!! De dienst ging grotendeels in Chichewa maar bleef door de katholieke gewoontes/ rituelen uit vroegere jaren toch nog enigszins te volgen. Het was net of ik 50 jaar terug in de tijd ging. Een prachtige ervaring waarbij je met een echt feestelijk gevoel aan het eind van de dienst de kerk weer verlaat. Voor herhaling vatbaar dus ; )

Volgende keer meer over House of Joy.

Groetjes, Angelique

Ndili bwino

Ndili bwino (het gaat goed) maandag 14 maart.

Vorig weekend heerlijk weekendje in Senga Bay doorgebracht. Vanuit Lilongwe met een privé chauffeur in 3 uurtjes naar Salima/ Senga Bay gereisd. Een reis van 120 km, snel voor Malawiaanse begrippen. Onderweg mijn ogen uitgekeken. Afrikaanse civilisatie afgewisseld met een prachtig landschap. Prachtige gebergte maar ook vlakke stukken. Herders met kuddes geiten of koeien langs de kant van weg. Veel mais en tabaksvelden afgewisseld met grasvelden en vele bomen in allerlei soorten. Loofbomen, bananenbomen of de typische Afrikaanse Boa Bab bomen. Een Boom die soms honderden jaren oud kan worden met een stam die lijkt op een olifanten poot en een kruin die lijkt op een wortelpartij in de lucht. Verder herleven ook de “oude” beelden die wij soms nog voor ogen hebben van de “typisch” Afrikaanse plaatjes die wij kennen. Kleine dorpjes bestaande uit ronde lemen hutjes met een rieten dak met hun bewoners voor hun huisje op de grond. Zo mooi!

Bij aankomst, even inchecken in de lodge en dan genieten van het prachtige uitzicht op Lake Malawi. Het lijkt wel een tropisch paradijs! Op het strand worden we opgehaald door een vissersbootje met aan boord enkele locals die ons naar ‘Lizard Island’ brengen. Een oud vulkanisch eiland in het Lake dat zijn naam eer aan doet want er zitten ontzettend veel kleine lizards ( hagedisjes). Het water is helder en je ziet mooie blauwe visjes zwemmen tussen de rotsen, en het uitzicht is prachtig!! Helaas is het niet verstandig om te snorkelen of zwemmen in dit water in verband met Bilharzia -gevaar. (een kleine “worm” die zich in je huid nestelt, en er vervolgens eitjes legt die in je lichaam allerlei vervelende kwalen kunnen veroorzaken). Jammer. De vissers bereidde ter plekke een heerlijke maaltijd voor ons van vers gevangen Catfisch met rijst op een open vuurtje. Daarna, onder leiding van de vissers, een pittige klim naar de top van het eilandje. Een hele opgave op een eiland dat alleen maar bestaat uit rotsen, en bij een temperatuur van ruim 30 graden. NB: de weg naar beneden zullen we geen van allen snel vergeten!! Letterlijk én figuurlijk adembenemend ; ) De 2^e dag besteed aan: Een dagje relaxen op een bedje aan het strand in de schaduw uiteraard en kijken naar de strandtaferelen van de plaatselijke bevolking (binnenkomende vissersboten, in het water spelende kinderen, vrouwen die kleding wassen aan de rand van het meer, en locals die met enige verbazing kijken naar onze witte lijven). Een dagje helemaal niets, Heerlijk ; )

Wel eens lekker zo’n dagje niksen. De weekenden zijn meestal bezet met activiteiten zoals boodschappen doen, en de stad en omgeving verkennen. De werkweek ziet er uit als een Nederlandse werkweek. De wekker loopt om 6.15 uur af en om 7.00uur ga ik op pad. Eerst ca 2,5 km lopen naar de eerste opstapplaats voor de minibus ( corner 47). Deze brengt me dan naar “carpark” in de stad om van daaruit door William, onze vaste Tuk Tuk driver, naar het project/ mijn werk gebracht -en gehaald te worden.(Bittere noodzaak helaas). Omdat de situatie op het 1^e project iets anders was dan gepland ben ik geswitcht naar mijn 2^e keuze project: House of Joy waar ik overigens met zeer veel plezier werk! Een hartverwarmende project dat gerund wordt door 5 missie zusters uit diverse landen die dienen in de orde van Zr Theresa, gekleed in witte “jurken” met een witte hoofddoek en de kenmerkende blauwe band over het hoofd. Ondersteund door huismoeders worden 75 kinderen tussen de 0 en 5 jaar oud tijdelijk opgevangen. In Malawi is de kindersterfte hoog en kinderen zijn op hun kwetsbaarst tot hun vijfde levensjaar. Veel kinderen wonen bij hun grootouders omdat hun ouders zijn overleden. Sommige kinderen hebben een instabiele thuissituatie, bijvoorbeeld door extreme armoede of andere problemen. Bij House of Joy vinden de kinderen een liefdevolle opvang voor hun eerste, cruciale levensjaren zodat zij een gezonde start maken. Heel af en toe komt het voor dat een kind niet terug naar de eigen familie kan en wordt het afgestaan voor adoptie. In 2013 is dit met slechts 1 kind gebeurd. Kinderen die worden terug geplaatst bij hun familie worden gevolgd door het project en de families worden verder ondersteund om het kind te kunnen blijven verzorgen. Het project heeft een katholiek karakter en wordt gerund door 5 nonnen. Ieder van hen heeft een eigen aandachtsgebied binnen het project. Vrijwilligers hoeven zelf niet christelijk te zijn, het belangrijkste vindt men liefde voor de kinderen en dat je je oprecht en volledig wil inzetten om in dit project te helpen/ ondersteunen. Mijn werk bestaat op dit moment uit de verzorging van baby’s, een groep van 16 kinderen variërend in leeftijd van 4 weken tot 2 jaar. Ik help mee met de dagelijkse verzorging, in bad doen, verschonen, eten geven van de kinderen. Verder is natuurlijk ook het stuk persoonlijke aandacht voor kinderen, spelen, zingen, leren lopen, stimuleren in hun ontwikkeling, boekjes lezen een heel belangrijke taak voor mij als vrijwilliger om de huismoeders te ondersteunen en/of ontlasten. Een heerlijke tijdelijke baan die me veel voldoening geeft!! Naast de dagelijkse verzorging van alle kinderen in het project zijn de outreaches naar familie van teruggeplaatste kinderen ook een onderdeel van het programma van dit project. Ik hoop dat ik dit in de komende weken een keer mee mag maken.

In mijn volgende blogs meer over het project en mijn activiteiten en de safari in Zambia die voor het komende weekend gepland staat!

Groetjes,

Angelique.

Mulibwanji

Mulibwanji ( Hoe gaat ‘t?) 3 mrt 2016

Alweer bijna 3 weken in Malawi. Een aantal zaken beginnen al te wennen of worden al routine. Maar er zijn zaken die (voor ons Nederlanders) waarschijnlijk nooit zullen wennen.

Wat al routine wordt is de dagelijkse “avond-eten-ritueel”. We koken in huis op toerbeurt ( jaa..ook ik…met hulp van een van mijn huisgenoten). En zodra de maaltijd op tafel kan roept de kok: Eten en Pillen!!! Zodat ook iedereen eraan herinnerd wordt om de malariaprofylaxe in te nemen. Belangrijk: Voor het eten niet vergeten te smeren met Deet (muggenmelk) om énigszins ongestoord van je avondmaaltijd te kunnen genieten. Zelfs het slapen onder een muskietennet begint al te wennen ; ). Ook het straatbeeld wordt steeds vertrouwder. Mensen zeggen vriendelijk goedendag. Standaard hetzelfde zinnetje: How are you – Fine, Thank You. And How are You, Have a nice day en áltijd met een Big Smile. Ze vinden het ook ontzettend leuk als je een praatje aanknoopt, al gaat het maar over ’t weer! De De fietstaxi standplaatsen op vele straathoeken. Meestal vergezeld door verkopers van avocado’s, banana’s en pineapples en natuurlijk de verkopers van “airtel”. Telefoonkaartjes van 100 (12 cent) tot 1000 kwacha (euro 1,20) om je beltegoed op te hogen. Want arm of rijk, bijna iedere volwassen inwoner van Malawi heeft een mobiele telefoon. Een echt statussymbool. Vaak is het alleen maar om gebeld te kunnen worden, want geld voor de aanschaf van airtel kaartjes is er vaak niet. Of de mannen die hun fiets volgeladen hebben met aanmaak hout, keurig opgestapeld tot hoog boven hun hoofd, of grote zakken met kolen en/of mais achterop. Een enorme krachtsinspanning en dat in 30 graden Celsius.

Graag zou ik deze gebeurtenissen fotograferen en met jullie delen maar dat gaat niet zo eenvoudig. De mensen van Lilongwe worden namelijk niet graag gefotografeerd of vragen geld hiervoor. Je hoort weleens “You have to pay for my face” en dat maakt de foto dan toch net iets minder spontaan. Dus dat wordt óf stiekem vanuit de Tuk Tuk een paar foto’s knippen. Of iets kopen, een praatje aanknopen en vriendelijk vragen of je als Mzungu ( blanke) een foto van die prachtige waren met verkoper mag maken.

Wat (voor mij) niet went is de Ambtelijke Bureaucratie die in dit land hoogtij viert. Bij binnenkomst in Malawi koop je een toeristenvisum dat 30 dagen geldig is. Dat betekent voor mij dat ik mijn visum tijdens mijn verblijf 2 x moet laten verlengen. Ik heb afgelopen week dan ook een bezoekje moeten brengen aan de immigratiedienst en met verbazing de procedure ondergaan. Ik zal mijn ervaring te beschrijven: Je meldt je bij bureau Immigration. Buiten aan de deur staat al een ambtenaar die je vraagt waar je voor komt en wijst je naar het juiste kantoor (vlgs mij was er maar één). Vervolgens loop je het het gebouw binnen en bij de ingang staat de volgende ambtenaar naast een “doordraai-hekje”. Hij houdt het hekje voor je vast zodat je er zijdelings tussendoor moet manoeuvreren in plaats van het hekje gewoon zijn werk te laten doen.Dan naar het juiste kantoor. Binnen staan 3 bureaus met aan elk bureau een ambtenaar, waarvan er een terplekke aan het lunchen was, nummer twee aan het telefoneren en nummer drie mij naar een bankje verwijst. Na enkele minuten mag ik komen. Ik moest opnieuw een visumaanvraag invullen. Hij vraagt of ik misschien zelf niet een pen bij me heb? Helaas ik kom rechtstreeks van mijn werk. Zucht.… Na enkele vermoeide blikken naar collega’s komt er uiteindelijk vanuit het 3^e bureau een pen via bureau 2 mijn kant op. Na het invullen van de aanvraag wordt er een reçu uitgeschreven en worden alle formulieren pagina voor pagina gestempeld. Stempelen doen ze graag hier. Echt íedere ambtenaar heeft hier zijn eigen stempel en gebruikt deze dan ook met veel verve!!Daarna Daarne volgt de verwijzing naar het volgende loket, want er moet natuurlijk eerst betaald worden. Opnieuw langs de meneer van het poortje, terug naar buiten, vervolgens volgende deur links het gebouw weer in, en dan sta je in een ruimte met veel wachtende mensen dus ik neem “geduldig” plaats. Na ongeveer 10 minuten komt de coördinator van deze ruimte naar me toe en verwijst me naar het bankloket, alle andere aanwezigen negerend. Ik luister braaf en ga naar het loket. Ik lever mijn aanvraag+ reçu in en vervolgens wordt mijn paspoort gecontroleerd. Eerst betalen en daarna vult ook deze meneer zijn eigen reçu in en begint uiteraard alle papieren te stempelen!! Volgende stap aansluiten in de rij bij het loket ernaast. De dame achter dit loket controleert de meegekregen papieren en registreert deze vervolgens handmatig in een groot boekwerk, uiteraard niet zonder deze eerst nog even te stempelen. En dan…… terug naar ……het 1^e loket. Ambtenaar buiten, ambtenaar hekje, terug naar de ambtenaar achter zijn bureau. Deze zit nu gezellig te kletsen met een collega. Nr. 2 slaapt met het hoofd op zijn armen op het bureau en nr. 3 is afwezig. Ik neem maar weer plaats en wacht tot ik geroepen wordt voor de laatste handeling. Controle van de meegekregen papieren en…… Een stempel in mijn paspoort ; )!! Een mooie manier van werkverschaffing. Misschien nog een idee voor de Nederlandse douane? En het leuke is: ik mag nog een keer terug!

Het komende weekend staat een uitje Senga Bay gepland. Een gelegenheid om even lekker te relaxen aan Lake Malawi. Erg leuk volgens mijn huisgenoten maar daarover meer in mijn volgende blog.

Groetjes,

Angelique

Welkom in Malawi

20 feb 2016

Mijn eerste blog vanuit een tropisch warm Malawi.

Afgelopen zondag kwam ik aan op de airport van Lilongwe. Nederland verlatend met amper 4 graden Celsius op de thermometer. Hier arriverend met een temperatuur van 30 graden en een fikse regenbui. ”Eindelijk” zeggen de Malawiërs want het is hier lange tijd zeer droog geweest, met alle gevolgen van dien.

Kennisgemaakt met mijn nieuwe huisgenoten en verblijfsplek voor de komende 10 weken. En dan bedoel ik niet alleen een kennismaking met de huisgenoten van het humane soort, maar bijvoorbeeld ook met “Lizzy”, de kleine lizard/hagedisje in mijn slaapkamer en de vele insecten (muggen, vliegen en kakkerlakken) die je hier overal in huis, ondanks alle voorzorgsmaatregelen, toch nog veelvuldig aantreft. Je kunt bij het bereiden of nuttigen van voedsel echt niéts onbedekt laten staan, want dan……… begint ’t op een bijzondere manier te bewegen.

Ik ben nu 1 week in Afrika en moet nog érg wennen. Op deze plek op de wereld is écht alles anders!!! De geur van Afrika, de kleur, de mensen en hun denkwijze en gewoontes.

’s Ochtends lijkt het net of ik ontwaak in een volière tussen het gezang van de tropische vogels. De temperatuur gaat vliegensvlug naar boven en om 7 uur/ 8.30 uur is het al behoorlijk warm.

Dan de weg naar het project/werk. In Lilongwe is het gebruik van de minibus een veelgebruikte en relatief goedkope manier om te reizen. Voor de beeldvorming: Het is een 10 persoons taxibusje zoals wij die in Nederland ook gebruiken. Er is echter een groot verschil. De busjes zijn al een aantal jaren niet meer “APK gekeurd” en de conditie van de busjes is niet zoals wij dat in Nederland gewend zijn. Maar ach dat is een kleinigheid. De conducteurs schreeuwen de bestemming door de ramen en als je naar de stad wil vraag je “going to town?”. Je hoeft niet op zoek te gaan naar een bushalte, je gaat gewoon langs de kant van de weg staan en steekt je hand op als je een busje ziet aankomen. Deze stopt overal waar mensen langs de weg staan, waardoor de rit vaak lang kan duren. Verder neemt men het niet zo nauw met het aantal mensen in een busje. Hoe meer zielen hoe meer vreugd en inkomen!! Soms zitten er wel 20 personen in een bus gepropt. Standaard 4 personen op een bankje en dan goed tegen -en óp elkaar. Verder gaan er ook nog een heleboel andere spullen mee in de bus. Dat kan variëren van bijhorende kinderen op borst of buik gebonden, manden vol was of etenswaren en onderdelen voor werk/montage (denk hierbij aan een ijzeren poortje of een stuk autobumper). Ook dieren, “dead or alive” mogen mee )! In de hand gedragen levende aan hun poten gebonden kippen of een vuilniszak vol gedroogde visjes voor de verkoop op de markt. Ik kan jullie verklappen dat dit alles een heel apart aroma in de bus verspreidt.

Zaterdag heb ik met 2 huisgenoten een toeristische citytour gemaakt in Lilongwe. We zijn gestart in het natuurreservaat van de stad waar we onder leiding van een gids een rondleiding kregen door het kleine park. Helaas had een aantal dieren geen behoefte aan “bezichtiging” op deze warme dag en verstopte zich tussen de koele struiken en bosjes. Na de lunch in de lodge van het reservaat, waar het overigens goed vertoeven was, op weg naar de lokale markt van Lilongwe bestaande uit het oude en het nieuwe gedeelte. Beide markten zijn met elkaar verbonden door eigen gebouwde loopbruggen over het plaatselijke riviertje. Je moet niet te bang aangelegd zijn als je hier gebruik van wil maken!! De markt bestaat uit Indrukwekkend veel kraampjes met allerlei etenswaren ( lokale restaurantjes), groente, fruit en specerijen. Veel lokale gebruiksartikele, stoffen en kledingkramen. Maar ook naaiateliers met kleermakers die in de openlucht achter een oude trapnaaimachine kleding vervaardigen of vermaken, of plaatselijke dameskappers die met hun klanten urenlang buiten voor dekraam bezig zijn met het vlechten, weven (ziet er zeer pijnlijk uit maar de dames geven geen krimp) en creëren van typisch Afrikaanse kapsels. Tja… wie mooi wil zijn……!

Ben benieuwd wat de komende weken mij gaan brengen/leren. Saai is het in ieder geval zeker niet ; )

Tot "gauw", Angelique

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Angelique