House of Joy 9 april 2016

Zoals beloofd een blog over de activiteiten/ werkzaamheden bij House of Joy.

Ik heb in een vorig blog al aangegeven dat ik voornamelijk bij de kleinste kindjes werk. Een groep van 17 kindjes waarvan 9 kindjes jonger zijn dan 1 jaar (de jongste is nu inmiddels 2 maanden!) en de rest tussen 1 en 2 jaar. Sommige kinderen hebben een moeilijke start gehad en daardoor een ontwikkelingsstoornis opgelopen. Verder zijn er ook enkele zieke kinderen bij ( HIV+ of longproblematiek). En voor (bijna) al deze kinderen geldt dat zij ondanks alle goede zorgen van de huismoeders en zusters kampen met hechtingsproblemen!

Als ik ’s ochtends rond 8.15 uur aankom bij House of Joy hebben de kinderen meestal net gegeten en begint het was -en aankleed ritueel. Wassen gebeurt in een kleine ruimte met een soort verhoogde douchebak onder een eenvoudig kraantje met lauw/warm water. Na het wassen pakken we met z’n tweeën de kinderen aan, smeren ze in met een vette crème en kleden ze aan. Ze krijgen een ouderwetse katoenen luier die wordt vastgezet met een speciaal haakje. Vervolgens dragen de kinderen een of twee laagjes kleding, afhankelijk van het weer. NB: regen betekent vanuit Afrikaans oogpunt dat ’t koud is (of ’t nu 23 of 30 graden is, de truien en jasjes moeten aan)!! Daarna gaan de kindjes even terug in bed want eerst moet de vloer gedweild worden!! Als alles dan weer naar dettol ruikt en de vloer droog is mogen de kinderen uit bed om te spelen. Uit bed betekent: in dezelfde ruimte, naast de bedjes of in de overdekte tussen/speelplaats. Ze spelen op de grond (zittend want dat leren ze hier al heel vroeg) of lopend tussen de bedjes of over de kale tegelvloer van de grote speelplaats. Veel speelgoed is er niet. Er is een enkele rammelaar, pop of bal voor de kleintjes, die de volgende dag ook best weer in een andere groep terecht gekomen kunnen zijn. “Spelen” betekent voor deze kinderen vooral zitten of rond hobbelen, gedrag imiteren van andere kinderen en “Chipjes” eten ( een soort nibbit die hier veelvuldig onder de jonge kinderen verdeeld wordt) Het vult goed, is een beetje zout en hier echt in iedere winkel te koop is en wordt dan ookdoor iedereen gegeten! Voor mij is dit speelmoment hét moment om wat extra persoonlijke aandacht aan de kinderen te kunnen geven: het leren lopen, leren kruipen, leren praten, en geven van aandacht in de vorm van simpele spelletjes als kiekeboe, torentje bouwen van vuistjes en samen liedjes zingen. Deze oefenmomenten én af en toe een knuffel tijdens spel, tijdens het eten of het verwisselen van de luier zijn voor een kinderen hier heel belangrijk. Je ziet en ervaart hoe blij ze er mee zijn. Voor ons vanzelfsprekend maar met 75 kindjes natuurlijk een onmogelijke opgave voor de huismoeders en zusters. Rond 10.30 uur is het volgende eetmoment. De “grotere” kinderenzitten in een speciaal soort schoolbankje en krijgen Sima (Maispuree met gemalen kip of vis) en de kleintjes eten zittend op de grond of op schoot en krijgen maispap of een flesje. De kinderen eten hier al heel vroeg, en voor onze maatstaven ook vrij veel, van de gewone pot mee. En worden hierbij ook gestimuleerd om dit zo snel mogelijk zelfstandig met de handjes te doen, want zo wordt de Sima hier door iedereen gegeten!! Dat betekent dat na het eten bijna alle kindjes opnieuw van top tot teen kunt verschonen want de Sima of de pap kom je wwerkelijktegen. En dan is er een rustmoment. Rond 11.30 uur worden alle 17 kinderen in dezelfde ruimte weer in hun kleine blauwe ijzeren spijlen bedjes gelegd. En dat gaat over het algemeen wonderbaarlijk goed. Daar waar wij in Nederland pleiten voor rust/stilte is er hier altijd beweging en geluid. Er staat zelfs een radio aan! Het enige nadeel van zoveel kinderen bij elkaar in een ruimte is dat virussen natuurlijk een makkelijke weg vinden om zich te verspreiden. Verkoudheid of diarree doet vliegensvlug zijn ronde hier. Wanneer een kinderen niet reageren op medicatie die door de zusters verstrekt worden of aanhoudende hoge koorts houden of andere ziekte symptomen wordt er met hen naar het ziekenhuis gegaan. In de periode dat ik hier ben is dit helaas een wekelijkse activiteit en 2 nog hele jonge kindjes die hun weg daar na toe maakte hebben het helaas niet gered. Confronterend maar hier in Afrika helaas de harde werkelijkheid. Na het middagslaapje worden de kinderen rond 13.30 uur opnieuw uit hun bedjes gehaald en is er weer een speelmoment met aansluitend tijd voor een fruithapje, en rond de klok van 15 uur keer ik dan vaak moe maar voldaan weer huiswaarts. Het is geen zware ingewikkelde baan maar het is fijn om te weten dat je voor de huismoeders een extra paar handen kunt zijn en hun wat werk uit handen kunt nemen. Voor de zusters een extra paar (verpleegkundige) ogen dat kan observeren en reageren. Maar vooral voor de kinderen een welkom extra voor die heerlijke spel -en oefen momenten, dat stukje persoonlijke aandacht en die extra knuffel.

Naast de directe verzorging van de kinderen dragen de zusters nog op vele andere manieren hun steentje bij bij ondersteuning en begeleiding van de mede mens.

Enkele weken geleden mocht ik mee op outreach, een mooie maar ook indrukwekkende ervaring. Samen met 2 zusters, de chauffeur en nog een medewerker mocht ik mee naar een schooltje en een dorpje op ca 20 km afstand van de stad. We stapten in een jeep met daarin enkele zakken mais, een doos met soja, olie en zeep, limonade en een drietal grote hete! pannen met daarin gebraden kip, rijst en jus+aardappels en probeerden die tijdens de rit over hobbelige wegen in bedwang te houden. Je komt in een gebied waarin je ziet hoe de levensstandaard van de grootste groep Malawianen eruitziet. Armoedig!! We bezochten eerst het schooltje waar de zusters wekelijks een warme maaltijd (laten) bezorgen en de lesmaterialen verschaffen.. Een schooltje dat de zusters enkele jaren geleden hebben opgezet in een klein dorpje waar de kinderen niet standaard allemaal naar school gaan. De kinderen hebben de leeftijd in de leeftijd van 4 tot ongeveer 7 jaar. De oudere kinderen in het dorp gaan (hier) niet naar school.Aangekomen worden we begroet door een enthousiaste groep zingende kinderen. Na de liedjes krijgen we nog een korte voordracht van het geleerde van de afgelopen weken: de letters van het alfabet, kleuren, vormen en een bijbelverhaal ; ) . En dan, eindelijk voor de kinderen, wordt de maaltijd geserveerd . Ik mag meehelpen met het vullen en verdelen van de bordjes en de limonade. Naar onze maatstaven worden de bordjes voor de kinderen erg ruim gevuld, maar dat lijkt niet echt een probleem want 75 % van de kindjes eet zijn bordje helemaal leeg. En als dit niet lukt wordt het restant in het van huis uit meegebrachte katoenen tasje gestopt voor later/ thuis! Ook de leerkrachten en ander aanwezig personeel eet met smaak een bordje mee. Ondertussen sluipen de overige, oudere dorpskinderen dichterbij en staan uiteindelijk in de deuropening van het schoolgebouw, hongerig toe te kijken. De resten van het maal in de pannen werden uiteindelijk door de Zusters verdeeld onder hen. Helaas is het niet voldoende om alle hongerige magen te vullen. Na het bezoek aan de school rijden we door naar een klein dorpje in de omgeving bestaande uit een 15 tal bouwvallige huisjes om een voormalig House of Joy pupil en zijn familie te bezoeken. Hier kan ik als blanke vrijwilliger natuurlijk niet bij zijn, dit doen de zusters zelf. Maar ik hoef me in de tussentijd niet te vervelen!! Rondom de jeep verzamelen zich in no- time een groep kinderen in oude versleten kleren en zelfgemaakt speelgoed. (een bal gemaakt van bij elkaar geraapt plastic bij elkaar gebonden met touwtjes, of een vrachtwagen gebouwd van melkpakken of ijzerdraadjes en wielen van doppen of lege garenklosjes : Afval !!!) De chauffeur, zijn hulp en ik verdelen mais en andere meegebrachte spullen onder de familie en medebewoners van het dorpje. Indrukwekkend om te zien hoe armoedig de mensen hier leven en dat er nog kindjes met de zo typerende ondervoedingsbuikjes rondlopen. We kennen allemaal de documentaires op T.V. met een hulpvraag om de arme mensen in Afrika de winter door te helpen. Nou het was net of ik deze documentaire nu life meemaakte. Een mooie maar ook confronterende ervaring die me duidelijk laat beseffen hoe gelukkig ik me magen prijzen dat ik in Nederland geboren ben.

Bij het klooster kloppen dagelijks mensen aan voor hulp. Mensen in nood krijgen wat extra mais of hulp en advies voor hun probleem. Zo zijn er bijvoorbeeld vrouwen die niet in staat zijn hun kind alleen een goede start te geven omdat ze de middelen of de kennis niet hebben. De kindjes worden dan tijdelijk “opgenomen” en de moeder mag hier zoveel mogelijk bij aanwezig zodat zij de zorg onder toeziend oog van de huismoeders en zusters zoveel mogelijk verrichten, en waar nodig begeleiding krijgt. Ook is er plek voor jonge meisjes met een maatschappelijk probleem (bijv: alcohol misbruik) Zij krijgen in het klooster kost en inwoning en als tegenprestatie ondersteunen zij dan huismoeders of helpen bij overige werkzaamheden in het klooster (keuken, schooltje, wasruimte ect.) en leren zo een vak.

Verder helpen de zusters maandelijks de arme mensen in de wijk. De zusters delen stempelkaarten uit aan de allerarmsten waarmee deze op vaste dagen in de maand bij de zusters aan mogen kloppen voor ondersteuning. Wanneer ik op de “uitdeel-dagen”’s ochtends aankom hebben zich vaak al hele rijen voor de poorten van het klooster gevormd. Om 09.00 uur gaan de deuren open en mogen de mensen het binnenterrein op waar de zusters dan zelf de kaarten controleren en afstempelen en medewerkers dan de spullen verdelen. Op de 3^e woensdag van de maand is dat melkpoeder en zeep voor moeders en jonge gezinnen. En op de 4^e woensdag van de maand voor het verstrekken van mais, soja en olie aan de allerarmsten in de wijk. Overigens allemaal producten die de zusters zélf ook moeten inkopen. Maandelijks een hele investering dus en dat terwijl ze zelf absoluut geen steun willen in geldelijke vorm, en alleen maar giften accepteren in de vorm van voedsel of gebruiksvoorwerpen. Absoluut een plek met zeer mooie en waardevolle mensen waar ik met veel respect naar terugkijk.

Ik zou jullie heel graag foto’s laten zien van deze speciale (werk)plek maar House of Joy hanteert, uit privacy oogpunt voor de kinderen, de regel dat er geen foto’s op internet geplaatst mogen worden. Een regel die ik uiteraard wil respecteren. Om toch wat sfeerbeelden te laten zien heb ik daarom enkele foto’s van het klooster waar geen kinderen opstaan, en enkele mooie (kinder)plaatjes uit Cape Maclear bijgevoegd.

Nog een kleine anekdote/avontuurtje van dat weekend: Vorig weekend was ik, met 2 huisgenoten in Cape Maclear, een mooie vissersdorp aan Lake Malawi met een prachtig strand en view op the Lake. We hebben met een van de locals een tour door het dorp gemaakt en via het strand langs de vissershaven, waar net de vangst werd binnengehaald en verwerkt, terug naar de lodge. Erg leuk, want je komt op plaatsen, je ziet dingen en praat met mensen waar je door de taalbarrière anders moeilijk mee in contact komt. En een andere leuke bijkomstigheid is dat de mensen hier nog niet zo’n moeite hebben met onze fotografeerdrang ; ) . Iets waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt. Maar het “avontuur” kwam eigenlijk op de reis terug naar huis ná dit heerlijke weekend. We waren een kleine 2 uur onderweg toen in de bergen onze auto kuren kreeg. Hij begon te sputteren en radiator van de auto spuwt kokend water naar buiten. Tja en wat doe je dan……….. Wachten! Meegenomen drinkwatervoorraad inleveren om water bij te vullen, en nog langer wachten. Telefoon had geen bereik en het liep al tegen vieren en Lilongwe lag nog zeker 2 uur bij ons vandaan. Het zou toch heel fijn/veilig zijn als we voor het donker weer thuis zouden zijn! Een passerende automobilist stopte en bood hulp. Hij kwam met het voorstel om ons drieën in zijn Toyota pick-up truck mee te nemen óver de bergtop naar de volgende stad ca 20 km verderop, om zo de ballast van de auto iets te verminderen.Er was nog plaats voor een persoon in de auto en met zijn tweeën namen we plaats, tussen allerlei attributen, achter in de bak van de pick-up. Geweldig!! De reactie van de Afrikaanse mensen die we passeerden. Allemaal enthousiast zwaaiende, roepende en lachende mensen die hardop leken de denken: “dit is net de omgekeerde wereld. Mzungu achter in een laadbak?!” Uiteindelijk allemaal goed afgelopen en na een wacht periode bij een tankstation uiteindelijk weer opgepikt door onze eigen chauffeur én auto, en voor het donker weer veilig thuis.En weer een bijzondere ervaring rijker!

Nog 2 weekjes te gaan. De tijd gaat snel maar ik ga proberen nog een laatste blog te schrijven vóór ik weer huiswaarts ga!

Groetjes, Angelique